M5:1423 — ای بسا شوخان ز اندک احتراف / از شهان ناموخته جز گفت و لاف

این بیت در ادامه‌ی داستان کنیزک و خاتون است و نتیجه‌گیری عرفانی مولوی را بیان می‌کند. خاتون با دیدن ظاهرِ کار کنیزک، گمان کرد که تمام راز را دریافته است. او نمونه‌ای از شاگردان سطحی‌نگری است که تنها پوسته‌ی اعمال و سخنان استادان معنوی (شهان) را می‌بینند اما از درک حقیقت و باطن آن عاجزند.

مولوی این افراد را «شوخ» می‌خواند، یعنی گستاخ و بی‌پروا. آن‌ها با «اندک احتراف» یا یادگیری مهارتی جزئی و ظاهری، دچار غرور می‌شوند و تصور می‌کنند که به مقام استادی رسیده‌اند. در نتیجه، تنها چیزی که از بزرگان می‌آموزند، ادعا («گفت») و خودستایی («لاف») است. این افراد مانند خاتون که آلت خر را دید اما کدوی محافظ را ندید، فقط به ظاهر اعمال عرفانی توجه می‌کنند و از شرط‌های دقیق و ظرایف باطنی آن غافل می‌مانند و در نهایت، خود و دیگران را به هلاکت معنوی می‌کشانند.