غزل شمارهٔ ۱۴

✦ Hela ghazalens mening

Öppna en beyt för dess egen sida — återgivning, kommentar, svåra ord.

1. G14:1 ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شماافتاده در غرقابه‌ای تا خود که داند آشنا
2. G14:2 گر سیلِ عالم پر شود، هر موج چون اشتر شودمرغان آبی را چه غم، تا غم خورد مرغِ هوا
3. G14:3 ما رخ ز شُکر افروخته، با موج و بحر آموختهزان سان که ماهی را بُوَد دریا و طوفان جانْ‌فزا
4. G14:4 ای شیخ ما را فوطه ده وی آب ما را غوطه دهای موسی عمران بیا بر آب دریا زن عصا
5. G14:5 این باد اندر هر سری سودایِ دیگر می‌پزدسودایِ آن ساقی مرا، باقی همه آنِ شما
6. G14:6 دیروز مستان را به ره، بِرْبود آن ساقی کُلهامروز مِی در می‌دهد تا برکَنَد از ما قبا
7. G14:7 ای رشکِ ماه و مشتری، با ما و پنهان چون پریخوش خوش کشانم می‌بری، آخر نگویی تا کجا
8. G14:8 هر جا روی تو با منی، ای هر دو چشم و روشنیخواهی سویِ مستیم کش، خواهی ببر سویِ فنا
9. G14:9 عالم چو کوهِ طور دان، ما همچو موسی طالبانهر دم تجلّی می‌رسد، برمی‌شکافد کوه را
10. G14:10 یک پاره اخضر می‌شود، یک پاره عبهر می‌شودیک پاره گوهر می‌شود، یک پاره لعل و کهربا
11. G14:11 ای طالبِ دیدارِ او بنگر در این کهسارِ اوای کُه، چه باده خورده‌ای؟ ما مست گشتیم از صدا
12. G14:12 ای باغبان ای باغبان در ما چه درپیچیده‌ایگر برده‌ایم انگور تو تو برده‌ای انبان ما

ganjoor: sh14 · public domain