غزل شمارهٔ ۱۶۹

✦ Hela ghazalens mening

Öppna en beyt för dess egen sida — återgivning, kommentar, svåra ord.

1. G169:1 رو ترش کن که همه روترشانند این جاکور شو تا نخوری از کف هر کور عصا
2. G169:2 لنگ رو چونک در این کوی همه لنگانندلته بر پای بپیچ و کژ و مژ کن سر و پا
3. G169:3 زعفران بر رخ خود مال اگر مه روییروی خوب ار بنمایی بخوری زخم قفا
4. G169:4 آینه زیر بغل زن چو ببینی زشتیور نه بدنام کنی آینه را ای مولا
5. G169:5 تا که هشیاری و با خویش مدارا می‌کنچونک سرمست شدی هر چه که بادا بادا
6. G169:6 ساغری چند بخور از کف ساقی وصالچونک بر کار شدی برجه و در رقص درآ
7. G169:7 گرد آن نقطه چو پرگار همی‌زن چرخیاین چنین چرخ فریضه‌ست چنین دایره را
8. G169:8 بازگو آنچ بگفتی که فراموشم شدسلم الله علیک ای مه و مه پاره ما
9. G169:9 سلم الله علیک ای همه ایام تو خوشسلم الله علیک ای دم یحیی الموتی
10. G169:10 چشم بد دور از آن رو که چو بربود دلیهیچ سودش نکند چاره و لا حول و لا
11. G169:11 ما به دریوزه حسن تو ز دور آمده‌ایمماه را از رخ پرنور بود جود و سخا
12. G169:12 ماه بشنود دعای من و کف‌ها برداشتپیش ماه تو و می‌گفت مرا نیز مها
13. G169:13 مه و خورشید و فلک‌ها و معانی و عقولسوی ما محتشمانند و به سوی تو گدا
14. G169:14 غیرتت لب بگزید و به دلم گفت خموشدل من تن زد و بنشست و بیفکند لوا

ganjoor: sh169 · public domain