غزل شمارهٔ ۲۳۹۳

✦ Hela ghazalens mening

Öppna en beyt för dess egen sida — återgivning, kommentar, svåra ord.

1. G2393:1 برجه ز خواب و بنگر صبحی دگر دمیدهجویان و پای کوبان از آسمان رسیده
2. G2393:2 ای جان چرا نشستی وقت می است و مستیآخر در این کشاکش کس نیست پاکشیده
3. G2393:3 بهر رضای مستی برجه بکوب دستیدستی قدح پرستی پرراوق گزیده
4. G2393:4 ما را مبین چو مستان هر چه خورم می است آنافیون شود مرا نان مخموری دو دیده
5. G2393:5 نگذاشت آن قیامت تا من کنم ریاضتآن دیده‌اش ندیده گوشیش ناشنیده
6. G2393:6 او آب زندگانی می‌داد رایگانیاز قطره قطره او فردوس بردمیده
7. G2393:7 از دوست هر چه گفتم بیرون پوست گفتمزان سر چه دارد آن جان گفتار دم بریده
8. G2393:8 با این همه دهانم گر رشک او نبستیصد جای آسمان را تو دیدیی دریده
9. G2393:9 یخدان چه داند ای جان خورشید و تابشش راکی داند آفرین را این جان آفریده
10. G2393:10 با این که می‌نداند چون جرعه‌ای ستاندمستی خراب گردد از خویش وارهیده
11. G2393:11 تبریز تو چه دانی اسرار شمس دین رابیرون نجسته‌ای تو زین چرخه خمیده

ganjoor: sh2393 · public domain