غزل شمارهٔ ۱۲۵۴

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G1254:1 من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویشخویش را غیر مینگار و مران از در خویش
2. G1254:2 سر و پا گم مکن از فتنهٔ بی‌پایانتتا چو حیران بزنم پای جفا بر سر خویش
3. G1254:3 آن که چون سایه ز شخص تو جدا نیست منممکش ای دوست تو بر سایهٔ خود خنجر خویش
4. G1254:4 ای درختی که به هر سوت هزاران سایه‌ستسایه‌ها را بنواز و مبُر از گوهر خویش
5. G1254:5 سایه‌ها را همه پنهان کن و فانی در نوربرگشا طلعت خورشید‌رخ انور خویش
6. G1254:6 ملک دل از دودلی تو مخبط گشته‌ستبر سر تخت برآ پا مکش از منبر خویش
7. G1254:7 عقل تاج است چنین گفت به تثمیل علیتاج را گوهر نو بخش تو از گوهر خویش

ganjoor: sh1254 · public domain