غزل شمارهٔ ۱۴۵۲

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G1452:1 ساقی چو شه من بد بیش از دگران خوردمبرگشت سر از مستی تخلیط و خطا کردم
2. G1452:2 آن ساقی بایستم چون دید که سرمستمبگرفت سر دستم بوسید رخ زردم
3. G1452:3 گفتم که تو سلطانی جانی و دو صد جانیتو خود نمکستانی شوری دگر آوردم
4. G1452:4 از جام می خالص پرعربده شد مجلساز عربده کی ترسم من عربده پروردم
5. G1452:5 بی‌او نکنم عشرت گر تشنه و مخمورمجفت نظرش باشم گر جفتم وگر فردم
6. G1452:6 من شاخ ترم اما بی‌باد کجا رقصممن سایه آن سروم بی‌سرو کجا گردم
7. G1452:7 نور دل ابر آمد آن ماه اگر ابرمشاه همه مردان است آن شاه اگر مردم
8. G1452:8 می رفت شه شیرین گفتم نفسی بنشینای مستی هر جزوم ای داروی هر دردم
9. G1452:9 خورشید حمل که بود؟ ای گرمی تو بی‌حدای محو شده در تو هم گرمم و هم سردم
10. G1452:10 در کاس تو افتادم کز باده تو شادمدر طاس تو افتادم چون مهره آن نردم
11. G1452:11 ساکن شوم از گفتن گر اوم نشوراندزیرا که سوار است او من در قدمش گردم

ganjoor: sh1452 · public domain