غزل شمارهٔ ۱۶۱۳

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G1613:1 به خدا کز غم عشقت نگریزم نگریزموگر از من طلبی جان نستیزم نستیزم
2. G1613:2 قدحی دارم بر کف به خدا تا تو نیاییهله تا روز قیامت نه بنوشم نه بریزم
3. G1613:3 سحرم روی چو ماهت شب من زلف سیاهتبه خدا بی‌رخ و زلفت نه بخسبم نه بخیزم
4. G1613:4 ز جلال تو جلیلم ز دلال تو دلیلمکه من از نسل خلیلم که در این آتش تیزم
5. G1613:5 بده آن آب ز کوزه که نه عشقی است دوروزهچو نماز است و چو روزه غم تو واجب و ملزم
6. G1613:6 به خدا شاخ درختی که ندارد ز تو بختیاگرش آب دهد یم شود او کنده هیزم
7. G1613:7 بپر ای دل سوی بالا به پر و قوت مولاکه در آن صدر معلا چو توی نیست ملازم
8. G1613:8 همگان وقت بلاها بستایند خدا راتو شب و روز مهیا چو فلک جازم و حازم
9. G1613:9 صفت مفخر تبریز نگویم به تمامتچه کنم رشک نخواهد که من آن غالیه بیزم

ganjoor: sh1613 · public domain