غزل شمارهٔ ۱۸۲۲

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G1822:1 ای شده از جفای تو جانبِ چرخ دود منجور مکُن که بشنود شاد شود حسود من
2. G1822:2 بیش مکُن تو دود را، شاد مکُن حسود راوه که چه شاد می‌شود از تلفِ وجود من!
3. G1822:3 تلخ مکُن امید من، ای شِکر سپید منتا ندرم ز دستِ تو پیرهنِ کبودِ من
4. G1822:4 دلبر و یار من تویی، رونق کار من توییباغ و بهار من تویی، بهر تو بود بودِ من
5. G1822:5 خواب شبم ربوده‌ای، مونس من تو بوده‌ایدرد توام نموده‌ای، غیر تو نیست سود من
6. G1822:6 جان من و جهان من! زُهره آسمان من!آتش تو نشان من، در دلِ همچو عودِ من
7. G1822:7 جسم نبود و جان بُدَم، با تو بر آسمان بُدَمهیچ نبود در میان گفت من و شنود من

ganjoor: sh1822 · public domain