غزل شمارهٔ ۱۸۷۰

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G1870:1 ای نفس چو سگ آخر تا چند زنی دندانوز کبر کسان رنجی و اندر تو دو صد چندان
2. G1870:2 گریانی و پرزهری با خلق چه باقهریمانند سر بریان گشته که منم خندان
3. G1870:3 من صوفی باصوفم من آمر معروفمچون شحنه بود آن کس کو باشد در زندان
4. G1870:4 معذوری خود دیده در خویش ترنجیدهعذر دگران خواهد از باب هنرمندان
5. G1870:5 بر دانش و حال خود تأویل کنی قرآنوان گاه هم از قرآن در خلق زنی سندان
6. G1870:6 آب حیوان یابی گر خاک شوی ره راوز باد و بروت آیی در نار تو دربندان
7. G1870:7 بگریز از این دربند بر جمله تو در دربندجز شمس حق تبریز سلطان شکرقندان

ganjoor: sh1870 · public domain