غزل شمارهٔ ۱۸۸۴

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G1884:1 آن ساعد سیمین را در گردن ما افکنبر سینه ما بنشین ای جان منت مسکن
2. G1884:2 سرمست شدم ای جان وز دست شدم ای جانای دوست خمارم را از لعل لبت بشکن
3. G1884:3 ای ساقی هر نادر این می ز چه خم داریمن بنده ظلم تو از بیخ و بنم برکن
4. G1884:4 هم پردهٔ من می‌در هم خون دلم می‌خورآخر نه توی با من شاباش زهی ای من
5. G1884:5 از دوست ستم نبود بر مست قلم نبودجز عفو و کرم نبود بر مست چنین مسکن
6. G1884:6 از معدن خویش ای جان بخرام در این میدانرونق نبود زر را تا باشد در معدن
7. G1884:7 با لعل چو تو کانی غمگین نشود جانیدر گور و کفن ناید تا باشد جان در تن

ganjoor: sh1884 · public domain