غزل شمارهٔ ۱۸۹۵

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G1895:1 بفریفتیم دوش و پرندوش به دستانخوردم دغل گرم تو چون عشوه پرستان
2. G1895:2 دی عهد نکردی بروم بازبیایمسوگند نخوردی که بجویم دل مستان
3. G1895:3 گفتی که به بستان بر من چاشت بیاییدرفتی تو سحرگاه و ببستی در بستان
4. G1895:4 ای عشوه تو گرمتر از باد تموزیوی چهره تو خوبتر از روی گلستان
5. G1895:5 دانی که دغل از چو تو یاری به چه مانددر عین تموزی بجهد برق زمستان
6. G1895:6 گر زانک تو را عشوه دهد کس گله کم کنصد شعبده کردی تو یکی شعبده بستان
7. G1895:7 بر وعده مکن صبر که گر صبر نبودیهرگز نرسیدی مدد از نیست بهستان
8. G1895:8 ور نه بکنم غمز و بگویم که سبب چیستزان سان که تو اقرار کنی که سبب است آن

ganjoor: sh1895 · public domain