غزل شمارهٔ ۱۹۷

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G197:1 ای بنده بازگرد به درگاه ما بیابشنو ز آسمان‌ها حی علی الصلا
2. G197:2 درهای گلستان ز پی تو گشاده‌ایمدر خارزار چند دوی ای برهنه پا
3. G197:3 جان را من آفریدم و دردیش داده‌امآن کس که درد داده همو سازدش دوا
4. G197:4 قدی چو سرو خواهی در باغ عشق روکاین چرخ کوژپشت کند قد تو دوتا
5. G197:5 باغی که برگ و شاخش گویا و زنده‌اندباغی که جان ندارد آن نیست جان فزا
6. G197:6 ای زنده زاده چونی از گند مردگانخود تاسه می نگیرد از این مردگان تو را
7. G197:7 هر دو جهان پر است ز حی حیات بخشبا جان پنج روزه قناعت مکن ز ما
8. G197:8 جان‌ها شمار ذره معلق همی‌زنندهر یک چو آفتاب در افلاک کبریا
9. G197:9 ایشان چو ما ز اول خفاش بوده‌اندخفاش شمس گشت از آن بخشش و عطا

ganjoor: sh197 · public domain