غزل شمارهٔ ۲۰۶۷

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G2067:1 ای هوس عشق تو کرده جهان را زبونخیرهٔ عشقت چو من، این فلکِ سرنگون
2. G2067:2 می‌در و می‌دوز تو، می‌بر و می‌سوز توخون کن و می‌شوی تو، خون دلم را به خون
3. G2067:3 چونک ز تو خاسته‌ست، هر کژ تو راست استلیک بتا راست گو، نیست مقام جنون؟
4. G2067:4 دوش خیال نگار، بعدِ بسی انتظارآمد و من در خمار، یا رب چون بود چون
5. G2067:5 خواست که پر واکُند، روی به صحرا کندباز مرا می‌فریفت از سخن پرفسون
6. G2067:6 گفتم: "والله که نی، هیچ مساز این بناگر عجمی "رفت، نیست" ور عربی "لایکون"
7. G2067:7 در دل شب آمدی، نیک عجب آمدیچون برِ ما آمدی نیست رهایی کنون

ganjoor: sh2067 · public domain