غزل شمارهٔ ۲۰۸۳

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G2083:1 اگر سزای لب تو نبود گفته منبرآر سنگ گران و دهان من بشکن
2. G2083:2 چو طفل بیهده گوید نه مادر مشفقپی ادب لب او را فروبرد سوزن
3. G2083:3 دو صد دهان و جهان از برای عز لبتبسوز و پاره کن و بردران و برهم زن
4. G2083:4 چو تشنه‌ای دود استاخ بر لب دریانه موج تیغ برآرد ببردش گردن
5. G2083:5 غلام سوسنم ایرا که دید گلشن توز شرم نرگس تو ده زبانش شد الکن
6. G2083:6 ولیک من چو دفم چون زنی تو کف بر منفغان کنم که رخم را بکوب چون هاون
7. G2083:7 مرا ز دست منه تا سماع گرم بودبکش تو دامن خود از جهان تردامن
8. G2083:8 بلی ز گلشن معنی است چشم‌ها مخمورولیک نغمه بلبل خوش است در گلشن
9. G2083:9 اگر تجلی یوسف برهنه خوبتر استدو چشم باز نگردد مگر به پیراهن
10. G2083:10 اگر چه شعشعه آفتاب جان اصل استبر آن فلک نرسیده‌ست آدمی بی‌تن
11. G2083:11 خمش که گر دهنم مرده شوی بربنددز گور من شنوی این نوا پس مردن

ganjoor: sh2083 · public domain