غزل شمارهٔ ۲۲۰

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G220:1 ز بامداد سعادت سه بوسه داد مراکه بامداد عنایت خجسته باد مرا
2. G220:2 به یاد آر دلا تا چه خواب دیدی دوشکه بامداد سعادت دری گشاد مرا
3. G220:3 مگر به خواب بدیدم که مه مرا برداشتببرد بر فلک و بر فلک نهاد مرا
4. G220:4 فتاده دیدم دل را خراب در راهشترانه گویان کاین دم چنین فتاد مرا
5. G220:5 میان عشق و دلم پیش کارها بوده‌ستکه اندک اندک آیدهمی به یاد مرا
6. G220:6 اگر نمود به ظاهر که عشق زاد ز منهمی‌بدان به حقیقت که عشق زاد مرا
7. G220:7 ایا پدید صفاتت نهان چو جان ذاتتبه ذات تو که تویی جملگی مراد مرا
8. G220:8 همی‌رسد ز توام بوسه و نمی‌بینمز پرده‌های طبیعت که این کی داد مرا
9. G220:9 مبُر وظیفهٔ رحمت که در فنا افتمفغان برآورم آن جا که داد داد مرا
10. G220:10 به جای بوسه اگر خود مرا رسد دشنامخوشم که حادثه کرده‌ست اوستاد مرا

ganjoor: sh220 · public domain