غزل شمارهٔ ۲۳۴۶

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G2346:1 مکن راز مرا ای جان فسانهشنیدستی مجالس بالامانه
2. G2346:2 شنیدستی که الدین النصیحهنصیحت چیست جستن از میانه
3. G2346:3 شنیدستی که الفرقه عذابفراقش آتش آمد با زبانه
4. G2346:4 چو لا تاسو علی ما فات گفته‌ستنمی‌ارزد به رنج دام دانه
5. G2346:5 چو فرموده‌ست حق کالصلح خیررها کن ماجرا را ای یگانه
6. G2346:6 هلا برجه که ان الله یدعواغریبی را رها کن رو به خانه
7. G2346:7 رها کن حرص را کالفقر فخریچرا می ننگ داری زین نشانه
8. G2346:8 چو ره بگشاد ابیت عند ربیچه باشد گر کم آید خشک نانه
9. G2346:9 تجلی ربه نی کم ز کوهیبخوان بر خود مخوان این را فسانه
10. G2346:10 خدا با توست حاضر نحن اقربدر آن زلفی و بی‌آگه چو شانه
11. G2346:11 ولی زان زلف شانه زنده گرددبخوان قرآن نسوی تا بنانه
12. G2346:12 چو گفته‌ست انصتو ای طوطی جانبپر خاموش و رو تا آشیانه

ganjoor: sh2346 · public domain