غزل شمارهٔ ۲۴۷۷

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G2477:1 سرکه هفت ساله را از لب او حلاوتیخاربنان خشک را از گل او طراوتی
2. G2477:2 جان و دل فسرده را از نظرش گشایشیسنگ سیاه مرده را از گذرش سعادتی
3. G2477:3 از گذری که او کند گردد سرد دوزخیوز نظری که افکند زنده شود ولایتی
4. G2477:4 مرده ز گور برجهد آید و مستمع شودگر بت من ز مرده‌ای یاد کند حکایتی
5. G2477:5 آنک ز چشم شوخ او هر نفسی است فتنه‌ایآنک ز لطف قامتش هر طرفی قیامتی
6. G2477:6 آه که در فراق او هر قدمی است آتشیآه که از هوای او می‌رسدم ملامتی

ganjoor: sh2477 · public domain