غزل شمارهٔ ۲۸۵۷

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G2857:1 چه جمال جان فزایی که میان جان ماییتو به جان چه می‌نمایی تو چنین شکر چرایی
2. G2857:2 چو بدان تو راه یابی چو هزار مه بتابیتو چه آتش و چه آبی تو چنین شکر چرایی
3. G2857:3 غم عشق تو پیاده شده قلعه‌ها گشادهبه سپاه نور ساده تو چنین شکر چرایی
4. G2857:4 همه زنگ را شکسته شده دست جمله بستهشه چین بس خجسته تو چنین شکر چرایی
5. G2857:5 تو چراغ طور سینا تو هزار بحر و مینابجز از تو جان مبینا تو چنین شکر چرایی
6. G2857:6 تو برسته از فزونی ز قیاس‌ها برونیبه دو چشم مست خونی تو چنین شکر چرایی
7. G2857:7 به دلم چه آذر آمد چو خیال تو درآمددو جهان به هم برآمد تو چنین شکر چرایی
8. G2857:8 تو در آن دو رخ چه داری که فکندی از عیاریدو هزار بی‌قراری تو چنین شکر چرایی
9. G2857:9 چو بدان لطیف خنده همه را بکرده بندهز دم تو مرده زنده تو چنین شکر چرایی
10. G2857:10 چو صفات حسن ایزد عرقت به بحر ریزددو هزار موج خیزد تو چنین شکر چرایی
11. G2857:11 چو دو زلف توست طوقم ز شراب توست شوقمبنگر که در چه ذوقم تو چنین شکر چرایی
12. G2857:12 ز گلت سمن فنا شد همه مکر و فن فنا شدمن و صد چو من فنا شد تو چنین شکر چرایی

ganjoor: sh2857 · public domain