غزل شمارهٔ ۳۰۰۹

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G3009:1 آه که چه شیرین بتیست در تتق زرکشیاه که چه می‌زیبدش بدخوی و سرکشی
2. G3009:2 گاه چو مه می‌رود قاعده شب رویمی‌کند از اختران شیوه لشکرکشی
3. G3009:3 گاه ز غیرت رود از همه چشمی نهانتا دل خود را ز هجر تو سوی آذر کشی
4. G3009:4 ای خنک آن دم که تو خسرو و خورشید راسخت بگیری کمر خانه خود درکشی
5. G3009:5 از طرب آن زمان جامه جان برکنیوز سر این بیخودی گوش فلک برکشی
6. G3009:6 هر شکری زین هوس عود کند خویش راتا که بسوزد بر او چونک به مجمر کشی
7. G3009:7 آن نفس از ساقیان سستی و تقصیر نیستنیست گنه باده را چونک تو کمتر کشی
8. G3009:8 بخت عظیمست آنک نقل ز جنت بریخیر کثیرست آنک باده ز کوثر کشی
9. G3009:9 مست برآیی ز خود دست بخایی ز خودقاصد خون ریز خود نیزه و خنجر کشی
10. G3009:10 گوید کز نور من ظلمت و کافر کجاستتا که به شمشیر دین بر سر کافر کشی
11. G3009:11 وقت شد ای شمس دین مفخر تبریزیانتا تو مرا چون قدح در می احمر کشی

ganjoor: sh3009 · public domain