غزل شمارهٔ ۳۰۶۶

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G3066:1 رسید ترکم با چهره‌های گل وردیبگفتمش چه شد آن عهد گفت اول وردی
2. G3066:2 بگفتمش که یکی نامه‌ای به دست صبابدادمی عجب آورد گفت گستردی
3. G3066:3 بگفتمش که چرا بی‌گه آمدی ای دوستبگفت سیرو یدی یلده یلدشم اردی
4. G3066:4 بگفتمش ز رخ توست شهر جان روشنز آفتاب درآموختی جوامردی
5. G3066:5 بگفت طرح نهد رخ رخم دو صد خور راتو چون مرا تبع او کنی زهی سردی
6. G3066:6 بقای من چو بدید و زوال خود خورشیدگرفت در طلبم عادت جهان گردی
7. G3066:7 سجود کردم و مستغفرانه نالیدمبدید اشک مرا در فغان و پردردی
8. G3066:8 بگفت نی که به قاصد مخالفی گفتیبه عشق گفت من و گفتنم درآوردی
9. G3066:9 بگفتمش گل بی‌خار و صبح بی‌شامیکه بندگان را با شیر و شهد پروردی
10. G3066:10 ز لطف‌های توست آنک سرخ می‌گویندبه عرف حیله زر را بدان همه زردی
11. G3066:11 بگفت باش کم آزار و دم مزن خامشکه زرد گفتی زر را به فن و آزردی

ganjoor: sh3066 · public domain