غزل شمارهٔ ۳۱۰۶

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G3106:1 فرست بادهٔ جان را به رسم دلداریبدان نشان که مرا بی‌نشان همی‌داری
2. G3106:2 بدان نشان که به هر شب چو ماه می‌تابیز ابر دل قطرات حیات می‌باری
3. G3106:3 چه قطره‌هاست که از حرف عشق می‌باردز گل گلی بفزاید ز خار هم خاری
4. G3106:4 میان خار و گل این سینه‌ها چو بلبل مستضمیر عشق دل اندر سحر به سحر آری
5. G3106:5 هزار ناله کنم لیک بیخود از می عشقچو چنگ بی‌خبرم از نوا و از زاری
6. G3106:6 از آن دمی که صراحی عشق تو دیدمتهی و پر شده‌ام دم به دم قدح واری
7. G3106:7 میان جمع مرا چون قدح چه گردانیچو شمع را تو در این جمع در نمی‌آری
8. G3106:8 مرا بپرس که این شمع کیست شمس الدینکه خاک تبریز از وی بیافت بیداری

ganjoor: sh3106 · public domain