غزل شمارهٔ ۳۱۱۴

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G3114:1 عشق تو خواند مرا کز من چه می‌گذرینیکو نگر که منم آن را که می‌نگری
2. G3114:2 من نزل و منزل تو من برده‌ام دل توگر جان ز من بِبُری واللَّه که جان نَبَری
3. G3114:3 این شمع و خانه منم این دام و دانه منمزین دام بی‌خبری چون دانه می‌شمری
4. G3114:4 دوری ز میوه ما چون برگ می‌طلبیدوری ز شیوه ما زیرا که شیوه گری
5. G3114:5 اندر قیامت ما هر لحظه حشر نوستزین حشر بی‌خبرند این مردم حشری
6. G3114:6 ارواح بر فلک‌اند پران به قول نبیارواح امتنانی طائر خضری
7. G3114:7 ز آن طالب فلکند کز جوهر ملکندانظر الی ملک فی صورت البشری
8. G3114:8 این روح گرد بدن چون چرخ گرد زمینفالجسم جامده و الروح فی السفری
9. G3114:9 زین برج‌ها بگذر چون همپر ملکیو اطلع علی افق کالشمس و القمری

ganjoor: sh3114 · public domain