غزل شمارهٔ ۳۱۲

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G312:1 به جان تو که مرو از میان کار مخسبز عمر یک شب کم گیر و زنده دار مخسب
2. G312:2 هزار شب تو برای هوای خود خفتییکی شبی چه شود از برای یار مخسب
3. G312:3 برای یار لطیفی که شب نمی‌خسبدموافقت کن و دل را بدو سپار مخسب
4. G312:4 بترس از آن شب رنجوریی که تو تا روزفغان و یارب و یارب کنی به زار مخسب
5. G312:5 شبی که مرگ بیاید قنق کرک گویدبه حق تلخی آن شب که ره سپار مخسب
6. G312:6 از آن زلازل هیبت که سنگ آب شوداگر تو سنگ نه‌ای آن به یاد آر مخسب
7. G312:7 اگر چه زنگی شب سخت ساقی چستستمگیر جام وی و ترس از آن خمار مخسب
8. G312:8 خدای گفت که شب دوستان نمی‌خسبنداگر خجل شده‌ای زین و شرمسار مخسب
9. G312:9 بترس از آن شب سخت عظیم بی‌زنهارذخیره ساز شبی را و زینهار مخسب
10. G312:10 شنیده‌ای که مهان کام‌ها به شب یابندبرای عشق شهنشاه کامیار مخسب
11. G312:11 چو مغز خشک شود تازه مغزیت بخشدکه جمله مغز شوی ای امیدوار مخسب
12. G312:12 هزار بارت گفتم خموش و سودت نیستیکی بیار و عوض گیر صد هزار مخسب

ganjoor: sh312 · public domain