غزل شمارهٔ ۳۱۵۷

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G3157:1 آنکه چون ابر خواند کف تراکرد بیداد بر خردمندی
2. G3157:2 او همی‌گرید و همی‌بخشدتو همی‌بخشی و همی‌خندی
3. G3157:3 همچو یوسف گناه تو خوبیستجرم تو دانش است و خرسندی
4. G3157:4 او چو سرکه‌ست و می‌کند ترشیدوست قندست و می‌کند قندی
5. G3157:5 چشم مریخ دارد آن دشمنتو چو مه دست زهره می‌بندی
6. G3157:6 ای دل اندر اصول وصل گریزکه بسی در فراق جان کندی
7. G3157:7 قطرهٔ باز رو سوی دریابنگر تا به پیش او چندی
8. G3157:8 قوت یاقوت گیر از خورشیدتا در اخلاق او به پیوندی

ganjoor: sh3157 · public domain