غزل شمارهٔ ۳۱۶۲

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G3162:1 ای که مستک شدی و می‌گوییتو غریبی و یا از این کویی
2. G3162:2 مست و بی‌خویش می‌روی چپ و راستبی چپ و راست را همی‌جویی
3. G3162:3 نی چپست و نه راست در جانستآن که جان خسته از پی اویی
4. G3162:4 ز آن شکر روی اگر بگردانیاگر نباتی بدانک بدخویی
5. G3162:5 ور تو دیوی و رو بدو آریالله الله چه خوب مه رویی
6. G3162:6 دلم از جا رود چو گویم اومی‌برد جان و دل زهی اویی
7. G3162:7 هین ز خوهای او یکی بشنوگاه شیری کند گه آهویی
8. G3162:8 در ره او نماند پای مرازانوام را نماند زانویی
9. G3162:9 جز به چوگان او مغلطان سرگر به میدان او یکی گویی
10. G3162:10 هین خمش کن حدیث باز مپیچآسمان‌وار اگر یکی تویی

ganjoor: sh3162 · public domain