غزل شمارهٔ ۳۱۶۷

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G3167:1 از مه من مست دو صد مشتریغمزه او سحر دو صد سامری
2. G3167:2 هر نفسی شعله زند دین از اوسوز نهد در جگر کافری
3. G3167:3 آتش دل بر شده تا آسمانوز تف او گشته افق احمری
4. G3167:4 دوش جمال تو همی‌شد شتابدر کف او مشعله آذری
5. G3167:5 گفتم هین قصد کی داری بگوشیر خدا حمله کجا می‌بری
6. G3167:6 ای تو سلیمان به سپاه و لواخاتم تو افسر دیو و پری
7. G3167:7 جان و روان سخت روان می‌رویسوی من کشته دمی ننگری
8. G3167:8 نعره مستان میت نشنویهیچ کسی را به کسی نشمری
9. G3167:9 تیز همی‌کرد خیالش نظرمحو شدم در تف آن ناظری
10. G3167:10 نیست شدم نیست از آن شور نیسترفت ز من مهتری و کهتری
11. G3167:11 مفخر تبریز شهم شمس دینشرح دهد حال من ار منکری

ganjoor: sh3167 · public domain