غزل شمارهٔ ۴۲۲

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G422:1 ای که رویت چو گل و زلف تو چون شمشادستجانم آن لحظه که غمگین تو باشم شادست
2. G422:2 نقدهایی که نه نقد غم توست آن خاکستغیر پیمودن باد هوس تو بادست
3. G422:3 کار او دارد کاموخته کار توستزانک کار تو یقین کارگه ایجادست
4. G422:4 آسمان را و زمین را خبرست و معلومکآسمان همچو زمین امر تو را منقادست
5. G422:5 روی بنمای و خمار دو جهان را بشکننه که امروز خماران تو را میعادست
6. G422:6 آفتاب ار چه در این دور فریدست و وحیدشرقیانند که او در صفشان آحادست
7. G422:7 خسروان خاک کفش را به خدا تاج کنندهر که شیرین تو را دلشده چون فرهادست
8. G422:8 می‌نهد بر لب خود دست دل من که خموشاین چه وقت سخن‌ست و چه گه فریادست

ganjoor: sh422 · public domain