غزل شمارهٔ ۴۹۶

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G496:1 طرب ای بحر اصل آب حیاتای تو ذات و دگر مهان چو صفات
2. G496:2 اه چه گفتم کجاست تا به کجاکو یکی وصف لایق چو تو ذات
3. G496:3 هر که در عشق روت غوطی خوردریش خندی زند به هست و فوات
4. G496:4 شرق تا غرب شکرین گرددگر نماید بدو شکرت نبات
5. G496:5 جان من جام عشق دلبر دیدلعل چون خون خویش گفت که‌هات
6. G496:6 جان بنوشید و از سرش تا پایآتشی برفروخت از شررات
7. G496:7 مست شد جان چنان که نشناسدخویشتن را ز می جز از طاعات
8. G496:8 بانگ آمد ز عرش مژده تو راکه ز من درگذشت نور عطات
9. G496:9 مژده از بخششی که نتوان یافتبه دو صد سال خون چشم و عنات
10. G496:10 که به هر قطره از پیاله اومرده زنده شود عجوز فتات
11. G496:11 گرش از عشق دوست بو بودیکی نگوسار گشتی هرگز لات
12. G496:12 چون شدی مست او کجا دانیتو رکوع و سجود در صلوات
13. G496:13 چونک بیخود شدی ز پرتو عشقجسم آن شاه ماست جان صلات
14. G496:14 چو بمردی به پای شمس الدینزنده گشتی تو ایمنی ز ممات
15. G496:15 داد مخدوم از خداوندیشبهر ملک ابد مثال و برات

ganjoor: sh496 · public domain