غزل شمارهٔ ۵۱۲

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G512:1 صبر مرا آینه بیماریستآینه عاشق غمخواریست
2. G512:2 درد نباشد ننماید صبورکه دل او روشن یا تاریست
3. G512:3 آینه جویی‌ست نشان جمالکه رخم از عیب و کلف عاریست
4. G512:4 ور کلفی باشد عاریتیستقابل داروست و تب افشاریست
5. G512:5 آینه رنج ز فرعون دورکان رخ او رنگی و زنگاریست
6. G512:6 چند هزاران سر طفلان بریدکم ز قضا دردسری ساریست
7. G512:7 من در آن خوف ببندم تمامچون که مرا حکم و شهی جاریست
8. G512:8 گفت قضا بر سر و سبلت مخندکاین قلمی رفته ز جباریست
9. G512:9 کور شو امروز که موسی رسیددر کف او خنجر قهاریست
10. G512:10 حلق بکش پیش وی و سر مپیچکاین نه زمان فن و مکاریست
11. G512:11 سبط که سرشان بشکستی به ظلمبعد توشان دولت و پاداریست
12. G512:12 خار زدی در دل و در دیدشاناین دمشان نوبت گلزاریست
13. G512:13 خلق مرا زهر خورانیده‌ایاز منشان داد شکرباریست
14. G512:14 از تو کشیدند خمار درازتا به ابدشان می و خماریست
15. G512:15 هیزم دیک فقرا ظالمستپخته بدو گردد کو ناریست
16. G512:16 دم نزدم زان که دم من سکستنوبت خاموشی و ستاریست
17. G512:17 خامش کن که تا بگوید حبیبآن سخنان کز همه متواریست

ganjoor: sh512 · public domain