غزل شمارهٔ ۸۹۲

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G892:1 آمد شهر صیام سنجق سلطان رسیددست بدار از طعام مایده جان رسید
2. G892:2 جان ز قطیعت برست دست طبیعت ببستقلب ضلالت شکست لشکر ایمان رسید
3. G892:3 لشکر والعادیات دست به یغما نهادز آتش والموریات نفس به افغان رسید
4. G892:4 البقره راست بود موسی عمران نمودمرده از او زنده شد چونک به قربان رسید
5. G892:5 روزه چو قربان ماست زندگی جان ماستتن همه قربان کنیم جان چو به مهمان رسید
6. G892:6 صبر چو ابریست خوش حکمت بارد از اوزانک چنین ماه صبر بود که قرآن رسید
7. G892:7 نفس چو محتاج شد روح به معراج شدچون در زندان شکست جان بر جانان رسید
8. G892:8 پرده ظلمت درید دل به فلک برپریدچون ز ملک بود دل باز بدیشان رسید
9. G892:9 زود از این چاه تن دست بزن در رسنبر سر چاه آب گو یوسف کنعان رسید
10. G892:10 عیسی چو از خر برست گشت دعایش قبولدست بشو کز فلک مایده و خوان رسید
11. G892:11 دست و دهان را بشو نه بخور و نه بگوآن سخن و لقمه جو کان به خموشان رسید

ganjoor: sh892 · public domain