غزل شمارهٔ ۹۴۰

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G940:1 ربود عشق تو تسبیح و داد بیت و سرودبسی بکردم لاحول و توبه دل نشنود
2. G940:2 غزل‌سرا شدم از دست عشق و دست‌زنانبسوخت عشق تو ناموس و شرم و هر چم بود
3. G940:3 عفیف و زاهد و ثابت قدم بدم چون کوهکدام کوه که باد توش چو که نربود
4. G940:4 اگر کُهم هم از آواز تو صدا دارموگر کهم همه در آتش توم که‌دود
5. G940:5 وجود تو چو بدیدم شدم ز شرم عدمز عشق این عدم آمد جهان جان به وجود
6. G940:6 به هر کجا عدم آید وجود کم گرددزهی عدم که چو آمد از او وجود افزود
7. G940:7 فلک کبود و زمین همچو کور راه‌نشینکسی که ماه تو بیند رهد ز کور و کبود
8. G940:8 مثال جان بزرگی نهان به جسم جهانمثال احمد مرسل میان گبر و جهود
9. G940:9 ستایشت به حقیقت ستایش خویش استکه آفتاب‌ستا چشم خویش را بستود
10. G940:10 ستایش تو چو دریا زبان ما کشتیروان مسافر دریا و عاقبت محمود
11. G940:11 مرا عنایت دریا چو بخت بیدارستمرا چه غم اگرم هست چشم خواب‌آلود

ganjoor: sh940 · public domain