مثنوی
Хондан
Пурсиш
English فارسی Español Français Deutsch Nederlands Türkçe العربية اردو हिन्दी Русский Bahasa Indonesia 中文 日本語 Italiano Português 한국어 Bosanski Azərbaycanca Oʻzbekcha Тоҷикӣ دری বাংলা پښتو 繁體中文 Svenska Română Suomi Українська ไทย Filipino
▾
Aa
Андозаи матн
A −
A +
Ҳуруфи тарҷума
Aa
Aa
Зери байт
Тарҷума
Маъно
Шиша
Азнавсозӣ
☀ ☾
Хондан ›
Дафтар 6 ›
Бахш 114
بخش ۱۱۴ - روان گشتن شاهزادگان بعد از تمام بحث و ماجرا به جانب ولایت چین سوی معشوق و مقصود تا به قدر امکان به مقصود نزدیکتر باشند اگر چه راه وصل مسدودست به قدر امکان نزدیکتر شدن محمودست الی آخره
Равон гаштани шоҳзодагон баъд аз тамом баҳсу моҷаро ба ҷониби вилояти Чин сӯйи маъшуқ ва мақсуд, то ба қадри имкон ба мақсуд наздиктар бошанд, агарчи роҳи васл масдуд аст ба қадри имкон наздиктар шудан маҳмуд аст ва ғайра
Матни аслӣ
Тарҷума
Ҳар ду
✦
Ин бахшро бо забони худ хонед
0 /6
M6:3978
این بگفتند و روان گشتند زود هر چه بود ای یار من آن لحظه بود
❋
M6:3979
صبر بگزیدند و صدیقین شدند بعد از آن سوی بلاد چین شدند
❋
M6:3980
والدین و ملک را بگذاشتند راه معشوق نهان بر داشتند
❋
M6:3981
همچو ابراهیم ادهم از سریر عشقشان بیپا و سر کرد و فقیر
❋
M6:3982
یا چو ابراهیم مرسل سرخوشی خویش را افکند اندر آتشی
❋
M6:3983
یا چو اسمعیل صبار مجید پیش عشق و خنجرش حلقی کشید
❋
пешина بخش ۱۱۳ - ذکر آن پادشاه که آن دانشمند را به اکراه در مجلس آورد و بنشاند ساقی شراب بر دانشمند عرضه کرد ساغر پیش او داشت رو بگردانید و ترشی و تندی آغاز کرد شاه ساقی را گفت کی هین در طبعش آر ساقی چندی بر سرش کوفت و شرابش در خورد داد الی آخره Зикри он подшоҳ, ки он донишмандро ба икроҳ дар маҷлис овард ва биншонд, соқӣ шароб бар донишманд арза кард, соғар пеши ӯ дошт, рӯй баргардонид ва туршиву тандӣ оғоз кард. Шоҳ соқиро гуфт, ки ҳин, дар табъаш ор. Соқӣ чанде бар сараш кӯфт ва шаробаш дар хӯрд дод ва ғайра
оянда بخش ۱۱۵ - حکایت امرء القیس کی پادشاه عرب بود و به صورت عظیم به جمال بود یوسف وقت خود بود و زنان عرب چون زلیخا مردهٔ او و او شاعر طبع قفا نبک من ذکری حبیب و منزل چون همه زنان او را به جان میجستند ای عجب غزل او و نالهٔ او بهر چه بود مگر دانست کی اینها همه تمثال صورتیاند کی بر تختههای خاک نقش کردهاند عاقبت این امرء القیس را حالی پیدا شد کی نیمشب از ملک و فرزند گریخت و خود را در دلقی پنهان کرد و از آن اقلیم به اقلیم دیگر رفت در طلب آن کس کی از اقلیم منزه است یختص برحمته من یشاء الی آخره Ҳикояти Имруулқайс, ки подшоҳи Араб буд ва ба сурат азим ба ҷамол буд, Юсуфи вақти худ буд ва занони Араб чун Зулайхо мурдаи ӯ ва ӯ шоири табъи «қафа набки мин зикро ҳабибин ва манзил». Чунки ҳама занон ӯро ба ҷон меҷустанд, эй аҷаб, ғазали ӯ ва нолаи ӯ баҳри чӣ буд? Магар донист, ки инҳо ҳама тимсоли суратиеанд, ки бар тахтаҳои хок нақш кардаанд. Оқибат ин Имруулқайсро ҳоле пайдо шуд, ки нимшаб аз мулку фарзанд гурехт ва худро дар далқе пинҳон кард ва аз он иқлим ба иқлими дигар рафт дар талаби он кас, ки аз иқлим муназзаҳ аст: «яхтассу би-раҳматиҳи ман яшоъу» ва ғайра