M2:112 — ماه روزه گشت در عهد عمر / بر سر کوهی دویدند آن نفر

این بیت، صحنه‌ی داستانی را می‌چیند که در زمان خلیفه‌ی دوم، عمر بن خطاب، رخ می‌دهد. با فرارسیدن ماه رمضان، که آغاز آن با رؤیت هلال ماه نو مشخص می‌شود، گروهی از مردم با شور و اشتیاق به بالای کوهی می‌روند تا اولین کسانی باشند که ماه را می‌بینند و این خبر خوش را اعلام می‌کنند.

مولانا با انتخاب این صحنه‌ی ساده و همگانی، زمینه‌ای برای یک بحث عمیق‌تر فراهم می‌کند. این جستجوی بیرونی برای ماه در آسمان، در واقع نمادی از جستجوی درونی برای حقیقت است. همان‌طور که در ابیات بعدی مشخص می‌شود، یکی از این افراد به اشتباه می‌افتد و چیزی را «حقیقت» می‌پندارد که صرفاً زاییده‌ی خیال و خطای دید خودش است. این داستان به تمثیلی در باب موانع معرفت و حجاب‌های درونی تبدیل می‌شود که مانع از دیدن واقعیت آن‌چنان که هست، می‌شوند.