M2:1230 — هر دمی آن خاربن افزون شدی / پای خلق از زخم آن پر خون شدی

이 시구는 한 남자가 길 한가운데 심은 가시덤불에 대한 이야기의 일부입니다. 루미는 이 가시덤불이 단순한 식물이 아니라, 인간 내면의 나쁜 습관이나 악한 성품에 대한 강력한 은유로 사용합니다. "순간순간 더욱 자라나고"라는 표현은 악(惡)의 속성을 정확히 짚어냅니다. 방치된 나쁜 습관은 저절로 사라지지 않고 오히려 시간이 흐를수록 더욱 깊이 뿌리내리고 강력해집니다.

"행인들의 발은 피로 물들었네"라는 구절은 이러한 내면의 악이 단지 자신에게만 해를 끼치는 것이 아니라, 주변 사람들, 즉 공동체 전체에 고통과 상처를 준다는 사실을 보여줍니다. 나의 미루는 습관, 분노, 이기심은 타인과의 관계를 해치고 그들의 마음에 상처를 남깁니다. 이 이야기는 결국 총독이 개입하여 남자에게 경고하는 장면으로 이어집니다. 가시덤불(악습)은 날마다 더 강해지는 반면, 그것을 뽑아야 할 당신은 날마다 더 늙고 약해진다는 것입니다. 따라서 이 시구는 악한 본성을 인지하는 즉시, 더 늦기 전에 뿌리 뽑아야 한다는 시급하고도 실천적인 윤리적 교훈을 담고 있습니다.

Este verso es el corazón de la alegoría de Rumi sobre la procrastinación y el daño que causan los malos hábitos. El «espino» representa un defecto de carácter, un pecado o cualquier cualidad negativa que uno alberga. El hombre de la historia lo plantó en el «camino», que simboliza el curso de la vida, tanto la suya como la de los demás.

El verso subraya dos consecuencias directas de la inacción. Primero, el problema no se queda estático: «A cada instante... crecía más y más». Un mal hábito, si no se atiende, se fortalece y echa raíces más profundas. Segundo, causa un daño real y continuo no solo a uno mismo, sino también a la comunidad («los pies de la gente... sangraban»). Un defecto personal nunca es un asunto puramente privado; sus espinas inevitablemente hieren a quienes nos rodean.

En el contexto sufí, este es un llamado urgente al autoexamen y a la acción. Rumi advierte que posponer la lucha contra nuestros propios «espinos» internos (el ego, la ira, la pereza) solo hace que la tarea sea más difícil con el tiempo, mientras el daño que causan se acumula.

این بیت بخشی از تمثیل مردی است که بوته‌ی خاری را سر راه مردم کاشته است. مولانا با این تصویر، رشد و قدرت گرفتن یک عادت بد، یک رذیله‌ی اخلاقی، یا هر مانع درونی را نشان می‌دهد که اگر به موقع با آن مقابله نشود، روز به روز قوی‌تر و ریشه‌دارتر می‌گردد.

«افزون شدن» خاربن فقط به معنای بزرگ شدن فیزیکی آن نیست، بلکه نمادی از عمیق‌تر شدن یک خصلت منفی در وجود انسان است. «پر خون شدن پای خلق» نیز آسیب ملموس و مستمری را که این عادت بد نه تنها به خود فرد بلکه به دیگران نیز وارد می‌کند، به تصویر می‌کشد. این بیت مقدمه‌ای است برای پیام اصلی داستان که در ابیات بعدی توسط حاکم بیان می‌شود: هر چه در ریشه‌کن کردن «خارهای درون» امروز و فردا کنی، آن خار قوی‌تر و تو ضعیف‌تر خواهی شد.