M2:1240 — او جوان‌تر می‌شود تو پیرتر / زود باش و روزگار خود مبر

이 시구는 길 한가운데 가시나무를 심어놓고 뽑기를 미루는 한 남자에 대한 이야기의 일부입니다. 루미는 이 이야기를 통해 우리 내면의 나쁜 습관(خوی بد, khuy-e bad)이나 결점을 길 위의 가시나무에 비유합니다. 총독은 남자에게 당장 가시나무를 뽑으라고 명하지만, 남자는 계속해서 '내일'로 미룹니다.

루미는 시간이 지남에 따라 가시나무는 더욱 힘차게 자라나고(젊어지고), 그것을 뽑아야 할 사람은 점점 늙고 힘이 약해진다고 지적합니다. 이 비유는 영적, 윤리적 태만에 대한 강력한 경고입니다. 오늘 해결할 수 있는 내면의 결점을 방치하면, 그 결점은 우리 안에서 더욱 강력한 힘을 갖게 되어 나중에는 통제하기 거의 불가능한 상태가 됩니다. 반면 우리의 의지와 기력은 세월과 함께 쇠퇴합니다.

따라서 이 구절은 단순히 시간을 아끼라는 격언을 넘어, 자기 수양과 내면 정화는 한시도 미룰 수 없는 시급한 과제임을 역설합니다. '서둘러라'는 외침은 결단력 있는 행동을 촉구하며, 미루는 습관이 결국 자신의 삶 전체(روزگار, ruzgār)를 망가뜨릴 수 있음을 경고하는 것입니다.

Este verso es el clímax de la advertencia de un gobernador a un hombre que pospone arrancar un espino que plantó en medio del camino. Rumí utiliza esta historia como una poderosa alegoría de la lucha espiritual.

El espino (خاربن, khār-bon), como aclara Rumí inmediatamente después, simboliza «cada uno de tus malos hábitos» (har yekī khūy-e bad-at). La advertencia es que la procrastinación en el trabajo interior es desastrosa. Con cada día que pasa, el mal hábito (la ira, la envidia, la pereza) echa raíces más profundas y se vuelve más fuerte y «joven». Al mismo tiempo, la persona que debe desarraigarlo —tú— envejece, perdiendo la fuerza, la energía y la resolución de la juventud. La tarea, que hoy es difícil, mañana será casi imposible.

El verso es una llamada urgente a la acción. «¡Apresúrate!» (zūd bāsh) no es solo un consejo práctico, sino un imperativo espiritual. En el sufismo, el tiempo no es un recurso infinito; es el capital mismo de la vida espiritual. Malgastarlo (rūzgār... mabar) es la mayor de las pérdidas. La lucha contra el ego y sus defectos debe emprenderse ahora, con la máxima seriedad, antes de que el «espino» se convierta en un árbol inamovible y el «arrancador» sea demasiado frágil para siquiera intentarlo.

این بیت، نقطه‌ی اوج هشداری است که حاکم به مرد سهل‌انگار می‌دهد. داستان درباره‌ی مردی است که بوته‌ی خاری در راه مردم کاشته و هر بار که حاکم به او دستور می‌دهد آن را بکند، امروز و فردا می‌کند. مولانا از این داستان تمثیلی برای مبارزه با «خوی بد» (عادات و صفات ناپسند) در درون انسان استفاده می‌کند.

«او جوان‌تر می‌شود تو پیرتر»: «او» به بوته‌ی خار اشاره دارد که نماد عادت بد است. هر روز که می‌گذرد، این عادت در وجود انسان ریشه‌دارتر، قوی‌تر و سرسبزتر می‌شود (جوان‌تر). در مقابل، «تو» یعنی انسانی که آن عادت را دارد، با گذشت زمان پیرتر، ضعیف‌تر و بی‌اراده‌تر می‌گردد. این یک مسابقه‌ی نابرابر است که در آن، زمان به نفع دشمن (خوی بد) و به ضرر تو کار می‌کند.

«زود باش و روزگار خود مبر»: این مصراع یک دعوت فوری به اقدام است. مولانا هشدار می‌دهد که تأخیر در اصلاح خود، به معنای از دست دادن «روزگار» است؛ یعنی تباه کردن عمر، فرصت و توانایی. هر لحظه تأخیر، کندن این خار را دشوارتر و شاید ناممکن می‌سازد. پیام اصلی این است که توبه و اصلاح نفس، کاری است که باید همین امروز و با تمام قوا انجام داد، پیش از آنکه نیروی جوانی از دست برود و عادت بد بر تمام وجود مسلط شود.