M2:1273 — ترک شهوتها و لذتها سخاست / هر که در شهوت فرو شد برنخاست

Este verso redefine el concepto de generosidad (sakhā), elevándolo de una simple caridad material a un acto de sacrificio espiritual. Rumi se dirige al buscador espiritual, comparando los malos hábitos y los apegos mundanos con un espino plantado en medio del camino. Al principio es fácil de arrancar, pero con el tiempo echa raíces profundas y se vuelve imposible de quitar.

En este contexto, la «generosidad» es la acción decisiva de arrancar este espino de raíz, es decir, renunciar a los placeres y deseos (shahwathā) que atan el alma al mundo material. Rumi advierte que ceder a estos impulsos no es una debilidad pasajera, sino un hundimiento del que es casi imposible recuperarse («jamás volvió a levantarse»). La imagen es la de ahogarse en un pantano: cada lucha por liberarse solo hunde más a la víctima.

Los versos siguientes desarrollan esta idea, describiendo esta generosidad espiritual como una rama del «ciprés del Paraíso» (M2:1274) y la «asidera más firme» (ʿurwat al-wuthqā, M2:1275) que eleva el alma hacia su origen divino. Por lo tanto, el verso no es una condena moralista del placer, sino una instrucción práctica sobre la liberación espiritual: el verdadero dar comienza con el darse a uno mismo, renunciando a lo que nos aprisiona.

در این بیت، مولانا مفهوم «سخاوت» را از معنای رایج آن، یعنی بخشش مال، فراتر می‌برد و به یک معنای عمیق‌تر و معنوی ارتقا می‌دهد. او می‌گوید بخشندگی واقعی و اصیل، ترک شهوت‌ها و لذت‌های نفسانی است. در ادامهٔ داستان مردی که باید خاربن را از سر راه بکند، این خاربن نماد صفات ناپسند و وابستگی‌های دنیوی است. کندن این خاربن، همان سخاوت معنوی است: بخشیدن و رها کردن چیزی که به آن وابسته‌ایم، نه از مال، که از جان و نفس.

مصرع دوم یک هشدار جدی است: «هر که در شهوت فرو شد برنخاست». این فرورفتن، تصویری از غرق شدن در باتلاق است. کسی که در لذت‌های نفسانی غرق شود، توانایی برخاستن و حرکت در مسیر روحانی را از دست می‌دهد. این لذت‌ها نیروی حیات معنوی او را می‌مکند و او را زمین‌گیر می‌کنند. بنابراین، این بیت دعوتی است به نوعی از خودگذشتگی که شرط اصلی سلوک و رهایی است. در ابیات بعدی، مولانا این نوع سخاوت (ترک هوا و هوس) را به «شاخهٔ سرو بهشت» و «عروة الوثقی» (دستگیرهٔ محکم) تشبیه می‌کند که روح را به سوی اصل خود در عالم بالا می‌کشد.