M2:1728 — این چه ژاژست این چه کفرست و فُشار / پنبه‌ای اندر دهان خود فشار

این بیت، اوج خشم و عتاب موسی در برابر «مناجات» چوپان است. از دیدگاه موسی که پیامبر شریعت و ظاهر دین است، سخنان چوپان مصداق بارز کفرگویی و بی‌احترامی به ساحت خداوند است. او حرف‌های چوپان را «ژاژ» (بیهوده و بی‌معنی) و «کفر» (انکار حقیقت الهی) و «فُشار» (گستاخی و پافشاری بر خطا) می‌خواند.

موسی نمی‌تواند تصور کند که کسی با خداوند، آن وجود متعالی و بی‌نیاز، این‌گونه سخن بگوید و برای او صفات و نیازهای انسانی مانند لباس پوشیدن، شانه کردن مو و خوابیدن قائل شود. به همین دلیل، با لحنی تند و قاطع به او دستور می‌دهد که دهانش را ببندد و به این سخنان کفرآمیز پایان دهد. عبارت «پنبه‌ای اندر دهان خود فشار» یک دستور صریح برای خاموشی است و شدت مخالفت موسی با این نوع دین‌داری عامیانه و مبتنی بر تصورات شخصی را نشان می‌دهد.

در نگاه اول، حق با موسی است. او از منظر یک عالم دینی و پیامبر، وظیفه خود می‌داند که از انحراف و بدعت جلوگیری کند. اما در ادامه داستان، مولانا نشان می‌دهد که این نگاه ظاهری و شریعت‌مدار، تمام حقیقت نیست و خداوند به قلب و صدق بندگانش می‌نگرد، نه به صورت و الفاظشان.