M2:1730 — چارق و پاتابه لایق مر تراست / آفتابی را چنینها کی رواست

این بیت بخشی از سخنان تند حضرت موسی خطاب به چوپان است. چوپان از فرط عشق و با زبان ساده‌ی روستایی خود، به خداوند پیشنهاد خدمات جسمانی و مادی می‌دهد؛ کارهایی مانند شستن لباس، آوردن شیر و بوسیدن دست و پای او. موسی که پیامبر شریعت و تنزیه (پاک شمردن خداوند از صفات مخلوقات) است، از این سخنان برآشفته می‌شود و چوپان را به کفرگویی متهم می‌کند.

در این بیت، موسی با لحنی تحقیرآمیز به چوپان می‌گوید که این تصورات تو از خدا، در واقع بازتابی از نیازهای خود توست. «چارق و پاتابه» نماد نیازهای مادی و جسمانی یک انسان زمینی است. موسی می‌گوید این‌ها برای توِ نیازمند مناسب است، اما خداوند که همچون «آفتاب» است—نورانی، بی‌نیاز، بخشنده و فراتر از هرگونه محدودیت مادی—از این‌گونه خدمات و تصورات به کلی مبراست. این تقابل میان «تو» (چوپان زمینی) و «آفتاب» (خداوند متعال)، اوج نگاه شریعت‌مدارانه و عقلانی موسی را در این داستان نشان می‌دهد که هر چیزی را در جایگاه تعریف‌شده‌ی خود می‌بیند و از قیاس خالق به مخلوق بیزار است.