M2:1746 — هرچه جسم آمد ولادت وصف اوست / هرچه مولودست او زین سوی جوست

هذا البيت جزء من كلام النبي موسى عليه السلام في توبيخه للراعي. يضع موسى حدًا فاصلًا بين عالمين: عالم الخلق وعالم الحق. يستعمل صورة "النهر" (جو) كرمز يفصل بين عالمنا الدنيوي وعالم الألوهية المطلق.

فكل ما هو "جسم"، أي له شكل مادي، هو بالضرورة "مولود"، أي أنه وُجد بعد أن لم يكن. وهذه صفة المخلوقات جميعًا. والمخلوقات كلها تقف على "هذا الجانب من النهر" (زين سوي جو)، أي في عالم الكون والفساد، عالم التغير والفناء. أما الله، الذي هو "لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ" كما ذُكر في البيت السابق، فهو في الجانب الآخر، متعالٍ عن صفات الأجسام والمخلوقات.

من خلال هذا التمييز، يهدف موسى إلى تصحيح عقيدة الراعي، موضحًا له أن الأوصاف البشرية المادية التي أطلقها على الله - كاليد والقدم والحاجة إلى الملبس - لا تليق إلا بمن هم في هذا العالم المحسوس، وتعتبر تنقيصًا في حق الذات الإلهية المنزهة.

این بیت در ادامهٔ تذکر موسی به چوپان آمده است. موسی در حال توضیح تفاوت بنیادین میان خالق و مخلوق است. او استدلال می‌کند که یکی از ویژگی‌های اصلی موجودات در این عالم، «جسمانیت» و «زاییده شدن» است.

مصرع اول یک قاعدهٔ کلی را بیان می‌کند: هر چیزی که جسم دارد، ناگزیر در چرخهٔ «ولادت» و زایش قرار می‌گیرد. این ویژگی ذاتی جهان مادی است. مصرع دوم این ایده را با یک تصویر قدرتمند تکمیل می‌کند: هر موجودی که «مولود» یا زاده‌شده است، متعلق به «این سوی جوی» است. «این سو» نماد جهانِ کثرت، تغییر، و کون و فساد است؛ دنیای مخلوقات که در زمان و مکان محدود هستند. در مقابل، «آن سوی جوی» قلمرو خداوند است: جهان وحدت، ابدیت و تعالی که از صفات مادی مانند زایش و جسمانیت پاک و منزه است.

بنابراین، پیام اصلی بیت این است که صفاتی که چوپان به خدا نسبت می‌داد (مانند داشتن خانواده و نیازهای جسمانی) همگی متعلق به موجودات «این سویی» هستند. خداوند، به عنوان خالق، از این دسته صفات کاملاً مبراست و در «آن سوی» این تقسیم‌بندی قرار دارد.