M2:1803 — این زمین از حلمِ حق دارد اثر / تا نجاست بُرد و گل‌ها داد بَر

مولانا در این بیت، برای ملموس کردن مفهوم «حلم» الهی، از یک مثال زمینی و قدرتمند استفاده می‌کند. خداوند به موسی(ع) توضیح می‌دهد که همان‌طور که زمین، این آفریده‌ی خداوند، از صفت بردباری او اثری در خود دارد، عبادت‌های ناقص و آلوده‌ی بندگان را نیز می‌پذیرد.

زمین، هرگونه نجاست و آلودگی را در دل خود فرو می‌برد و آن را به عنصری برای رشد و شکوفایی تبدیل می‌کند. این فرآیند تبدیل پلیدی به زیبایی (دادن گل در ازای گرفتن نجاست)، نمونه‌ی کوچکی از رفتار خداوند با بندگانش است. همان‌طور که در بیت‌های قبل اشاره شد، ذکر و نماز ما ممکن است به «تشبیه» و درک ناقص آلوده باشد، اما لطف خداوند این آلودگی‌ها را می‌پوشاند و ذات خالص عبادت را می‌پذیرد.

این تصویر، انسان را به تأمل وامی‌دارد. وقتی خاکِ بی‌جان چنین ظرفیت و بخشندگی‌ای دارد، انسانی که از پذیرش خطاهای دیگران یا تبدیل نقص‌های خود به کمال عاجز است، در واقع از خاک نیز پست‌تر است. این همان نتیجه‌ای است که در بیت‌های بعدی، کافر از مقایسه‌ی خود با خاک می‌گیرد و آرزو می‌کند که ای کاش خاک بود: «یا لَیْتَنی کُنْتُ تُراباً».