M2:2384 — کوردل با جان و با سمع و بصر / می‌نداند دزد شیطان را ز اثر

این بیت در ادامهٔ داستان مرد نابینایی است که دزد کالایش را ربوده. مولانا آن داستان را به یک تمثیل معنوی تبدیل می‌کند: همان‌طور که مرد نابینا دزد را نمی‌بیند، انسان «کوردل» یا فاقد بصیرت باطنی نیز «دزد شیطان» را نمی‌شناسد.

نکتهٔ اصلی بیت این است که داشتن ابزارهای ظاهری شناخت - یعنی حواس پنج‌گانه («سمع و بصر») و حتی خودِ حیات («جان») - برای درک حقایق معنوی کافی نیست. شیطان مستقیماً خود را نشان نمی‌دهد، بلکه از طریق «اثر» و رد پایش عمل می‌کند؛ او حکمت و ایمان را ذره‌ذره می‌رباید. فرد کوردل این آثار را می‌بیند (مثلاً خشم، حسد، غفلت در وجودش) اما نمی‌فهمد که اینها رد پای دزدی است که در حال غارت کردن سرمایهٔ معنوی اوست. شناخت این دزد، نیازمند «چشم دل» یا بصیرتی است که فراتر از حواس ظاهری عمل می‌کند.