M2:2497 — عهد ما بشکست صد بار و هزار / عهد تو چون کوه ثابت بر قرار

این بیت بخشی از یک مناجات و اعتراف عاجزانه به درگاه خداوند است. گوینده، که نمایندهٔ نوع انسان است، به ضعف و بی‌ثباتی ارادهٔ بشری اشاره می‌کند. ما انسان‌ها بارها با خدا عهد می‌بندیم که راه درست را برویم، اما هر بار با وسوسه‌ای یا غفلتی این پیمان را می‌شکنیم. این شکستن نه یک بار، که «صد بار و هزار» بار تکرار می‌شود و نشان از یک ناتوانی ریشه‌دار در وجود ما دارد.

در مقابل این سستی و تزلزل انسانی، پایداری و وفای الهی قرار دارد. مولانا پیمان خداوند را به کوهی تشبیه می‌کند که «ثابت» و «بر قرار» است. این کوه نماد استواری، عظمت و تزلزل‌ناپذیری است. لطف، رحمت و عهد خداوند با بندگانش، برخلاف پیمان‌های انسانی، دستخوش تغییر و شکست نمی‌شود. این تقابل، همزمان که ضعف انسان را آشکار می‌کند، عظمت و بخشندگی بی‌پایان خداوند را به تصویر می‌کشد و زمینه را برای طلب رحمت در ابیات بعدی فراهم می‌آورد.