M2:2613 — او پس در مدبری را دید کو / در پس پرده نهان می‌کرد رو

این بیت لحظه‌ی رویارویی معاویه با موجودی مرموز را توصیف می‌کند که او را از خواب بیدار کرده است. معاویه پس از جستجو در قصر، سرانجام این شخص را پشت در پیدا می‌کند. مولانا او را «مُدبِر» می‌نامد، یعنی کسی که به حق پشت کرده و از رحمت الهی روی‌گردان است. این صفت، پیش از آنکه هویت او فاش شود، ماهیت شیطانی‌اش را آشکار می‌کند.

عمل «پنهان کردن رو» نیز اهمیت دارد. این کار هم نشانه‌ی شرم و بدطینتی است و هم تلاشی برای ناشناس ماندن. این موجود نمی‌خواهد در روشنایی و وضوح دیده شود، زیرا ذات او با تاریکی و فریب آمیخته است. در ابیات بعدی، این موجود خود را «ابلیس» معرفی می‌کند و این توصیف اولیه، زمینه‌چینی دقیقی برای آشکار شدن هویت اوست.