M2:2626 — ناف ما بر مهر او ببریده‌اند / عشق او در جان ما کاریده‌اند

این بیت بخشی از پاسخ ابلیس به معاویه است. ابلیس در اینجا برای توجیه گناه خود و نشان دادن پیشینه‌ی درخشانش، به اصلی‌ترین و عمیق‌ترین پیوند خود با خداوند اشاره می‌کند. او از دو تصویر بسیار قدرتمند استفاده می‌کند:

1. «ناف ما بر مهر او ببریده‌اند»: این تصویر به لحظه‌ی تولد و آغاز هستی اشاره دارد. بریدن ناف نوزاد، نماد شروع زندگی مستقل اوست. ابلیس می‌گوید این لحظه‌ی بنیادین در وجود او، با «مهر» و محبت خداوند گره خورده است. یعنی عشق به خدا، شرط آغازین و تعریف‌کننده‌ی هویت او بوده است. این یک عشق اکتسابی نیست، بلکه فطری و ذاتی است.

2. «عشق او در جان ما کاریده‌اند»: تصویر دوم، استعاره‌ی کشاورزی است. عشق مانند بذری است که در خاکِ جان او کاشته شده. این یعنی محبت الهی، یک نیروی درونی، زنده و رو به رشد است که از ازل در وجودش قرار داده شده تا بروید و تمام هستی‌اش را فرا بگیرد.

فعل‌ها به صورت سوم شخص جمع (بریده‌اند، کاریده‌اند) آمده‌اند که به فاعل ازلی یا نیروهای الهی در کارگاه آفرینش اشاره دارد و بر جبری بودن و غیر اکتسابی بودن این عشق تأکید می‌کند. ابلیس با این سخن می‌خواهد بگوید که گناه کنونی او، این حقیقت ریشه‌ای و ازلی را پاک نمی‌کند و او همچنان در عمق وجودش، مخلوقی عاشق است.