M2:2628 — نی که ما را دست فضلش کاشتست / از عدم ما را نه او بر داشتست

این بیت بخشی از سخنان فریبنده و در عین حال پر از حقایق عرفانی ابلیس به معاویه است. ابلیس برای اثبات عشق دیرینه و ریشه‌دار خود به خداوند، به اصل آفرینش اشاره می‌کند و خود را مخلوق و دست‌پروردهٔ لطف الهی معرفی می‌کند.

در مصراع اول، آفرینش به عمل «کاشتن» تشبیه شده است. همان‌طور که باغبان دانه‌ای را با دست خود در زمین می‌کارد، خداوند نیز با «دست فضل» خود، موجودات را در جهان هستی کاشته است. این تصویر، بیانگر آن است که وجود ما از ابتدا با لطف و عنایت مستقیم او آغاز شده و این پیوند، یک پیوند ذاتی و اصیل است.

مصراع دوم این ایده را کامل می‌کند. «برداشتن از عدم» یعنی از نیستی محض به هستی آوردن. این بزرگ‌ترین لطف و بخشش خداوند است که پایه و اساس همهٔ نعمت‌های دیگر است. ابلیس با طرح این پرسش‌های retorical (استفهام انکاری) که پاسخشان مثبت است، می‌خواهد بگوید که ریشهٔ وجود من در لطف خداست و یک خطا (سجده نکردن بر آدم) نمی‌تواند این حقیقت بنیادین را از بین ببرد. او امیدوار است که همان دستی که او را از عدم به وجود آورد، سرانجام او را از ورطهٔ لعنت نیز نجات دهد.