M2:2642 — چند روزی که ز پیشم رانده‌ست / چشم من در روی خوبش مانده‌ست

این بیت بخشی از دفاعیهٔ شگفت‌انگیز ابلیس در برابر معاویه است. او در اینجا خود را نه یک منکر حقیقت (جاحد)، بلکه یک عاشق مغضوب و رانده‌شده معرفی می‌کند. به گفتهٔ او، دوری و طرد شدن از سوی معشوق (خداوند)، چیزی از عشق و شیفتگی او کم نکرده است. چشم او هنوز بر «روی خوب» خداوند «مانده» است؛ این یعنی باطن او هنوز به جمال الهی متصل است، حتی اگر در ظاهر مطرود باشد.

مولانا با این تصویر، یک مفهوم عمیق عرفانی را از زبان ابلیس بیان می‌کند: عشق حقیقی با قهر و لطف معشوق تغییر نمی‌کند. عاشق واقعی حتی در اوج قهر و عتاب، همچنان جمال معشوق را می‌بیند و از آن چشم برنمی‌دارد. این بیت، مقدمه‌ای است برای استدلال بعدی ابلیس که می‌گوید سرپیچی او از سجده بر آدم، نه از روی کفر، بلکه از غیرت عاشقانه‌ای بود که نمی‌توانست دیگری را در محضر معشوق تحمل کند.