M2:2651 — در بلا هم می‌چشم لذات او / مات اویم مات اویم مات او

این بیت اوج دفاعیات عاشقانه و عارفانهٔ ابلیس در برابر معاویه است. او که خود را در صفحهٔ شطرنج تقدیر الهی می‌بیند، می‌گوید که نافرمانی‌اش یک «بازی» بود که باید انجام می‌داد و در آن «باخت». اما این باخت و افتادن در «بلا» (مصیبت و لعنت) برای او تلخ نیست، بلکه در همین وضعیت هم «لذات او» را می‌چشد. این لذت، درک حضور و قدرت معشوق (خدا) حتی در قهر و غضب اوست.

تکرار سه‌گانه‌ی «مات اویم» بسیار کلیدی است. در شطرنج، «مات» به معنای شکست کامل و پایان بازی است. اما در اینجا، ابلیس این شکست را به معنای فنا شدن در برابر عظمت معشوق به کار می‌برد. او نه تنها شکست‌خورده، که شیفته، حیران و مسحور بازیگردان است. این حالتی است که در آن، فرد چنان غرق در وجود معشوق است که برد و باخت و پاداش و جزا برایش بی‌معنا می‌شود. او خود را مهره‌ای بی‌اختیار در دست خدا می‌بیند که از هر حرکت او، حتی حرکتی که به ظاهر به زیانش تمام می‌شود، لذت می‌برد.