M2:2674 — کی رهد از مکر تو ای مختصم / غرق طوفانیم الا من عصم

این بیت در میانهٔ گفتگوی معاویه با ابلیس قرار دارد. معاویه پس از برشمردن نمونه‌های تاریخی از قدرت ویرانگر فریب ابلیس (از قوم عاد و لوط گرفته تا فرعون و ابوجهل)، به یک جمع‌بندی هولناک می‌رسد. او مکر ابلیس را به یک «طوفان» تشبیه می‌کند؛ نیرویی طبیعی، عظیم و فراگیر که انسان‌ها در برابر آن مانند ذره‌ای ناچیز هستند.

نکتهٔ کلیدی در این بیت، اذعان به ناتوانی محض انسان در برابر این وسوسه‌هاست. معاویه نمی‌گوید «با هوش و ذکاوت خود از مکر تو می‌رهیم»، بلکه تنها راه نجات را در پناه بردن به لطف الهی می‌داند. عبارت «الا من عصم» (مگر آنکه [خدا] حفظش کرد) مستقیماً به آیهٔ ۴۳ سوره هود اشاره دارد که در داستان طوفان نوح، پسرش می‌گوید به کوهی پناه می‌برم تا از آب در امان باشم و نوح پاسخ می‌دهد: «امروز در برابر فرمان خدا هیچ نگاهدارنده‌ای نیست، مگر کسی را که [خدا بر او] رحم کند.» (لَا عَاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ إِلَّا مَن رَّحِمَ).

بنابراین، مولانا از زبان معاویه این حقیقت عرفانی را بیان می‌کند که در مبارزه با نفس و شیطان، تکیه بر توانایی‌های فردی راه به جایی نمی‌برد و تنها راه نجات، تسلیم شدن به عصمت و حفاظت الهی است. انسان‌ها در این طوفان در حال غرق شدن هستند و تنها دستگیری خداوند می‌تواند آنها را نجات دهد.