M2:2681 — گرگ از آهو چو زاید کودکی / هست در گرگیش و آهویی شکی

این بیت در میانه‌ی گفتگوی معاویه و ابلیس آمده است. ابلیس در اینجا نقش خود را نه آفریننده‌ی شر، بلکه «آزمونگر» و «آشکارکننده‌ی حقیقت» معرفی می‌کند. او توضیح می‌دهد که همان‌طور که یک صراف، سکه‌ی اصل را از تقلبی تشخیص می‌دهد، او نیز با وسوسه‌های خود (که در ابیات قبل به «علف» تشبیه شده) ماهیت واقعی انسان‌ها را نمایان می‌سازد.

مولانا برای روشن کردن این مفهوم، از یک مثال خیالی و قدرتمند استفاده می‌کند: اگر گرگ (نماد درندگی و شر) و آهو (نماد لطافت و خیر) فرزندی دورگه به دنیا آورند، در ظاهر نمی‌توان به طور قطع گفت که این موجود به کدام یک از والدین خود گرایش دارد. آیا طبیعت گرگ‌صفت بر او غلبه خواهد کرد یا خوی آهومسلک؟ این «شک» و ابهام، وضعیت انسانی را نشان می‌دهد که استعداد خیر و شر را توأمان در خود دارد.

این بیت، مقدمه‌ای است برای بیت بعدی که راه حل این تردید را بیان می‌کند: باید این موجود را در موقعیت انتخاب قرار داد. با عرضه کردن «استخوان» (نماد غذای گرگ و نفسانیات) و «گیاه» (نماد غذای آهو و معنویات)، تمایل باطنی او آشکار می‌شود. بنابراین، نقش ابلیس و وسوسه‌های دنیوی، فراهم آوردن همین موقعیت آزمون است تا هر کس نشان دهد که جوهر حقیقی‌اش چیست.