M2:2690 — نیک را چون بد کنم یزدان نیم / داعیم من خالق ایشان نیم

این بیت بخشی از پاسخ ابلیس به معاویه است که او را سرچشمه‌ی همه‌ی گمراهی‌ها می‌داند. ابلیس در اینجا از خود دفاع می‌کند و محدودیت قدرت خود را بیان می‌کند. او استدلال می‌کند که آفریننده‌ی خیر و شر و دگرگون‌کننده‌ی ماهیت انسان‌ها فقط خداست. اگر او می‌توانست یک فرد نیکوکار را ذاتاً به یک فرد بدکار تبدیل کند، در جایگاه خداوند (یزدان) قرار می‌گرفت، که چنین نیست.

ابلیس نقش خود را تنها به عنوان یک «داعی» یا دعوت‌کننده تعریف می‌کند. او مانند آینه‌ای است (همانطور که در بیت بعدی می‌گوید) که تنها ماهیت درونی افراد را به خودشان نشان می‌دهد. او فرصت و انگیزه‌ی گناه (شهوات) را عرضه می‌کند، همانطور که پیامبران فرصت و انگیزه‌ی نیکی (طاعات) را عرضه می‌کنند. اما انتخاب نهایی با خود انسان است. ابلیس تأکید می‌کند که او خالق امیال و اراده‌ی انسان‌ها نیست، بلکه فقط یک محرک خارجی است که ماهیت پنهان آنها را آشکار می‌سازد. این دیدگاه، مسئولیت نهایی اعمال را به خود فرد بازمی‌گرداند و ابلیس را از جایگاه یک قدرت مطلق شر، به یک وسوسه‌گر و آزمایشگر تقلیل می‌دهد.